De presentatie van de collectie wordt binnen dit onderzoek niet benaderd als een afsluitende stap maar als een verlengstuk van het ontwerpproces waarin de relatie tussen kleding en identiteit opnieuw wordt getest. Door gebruik te maken van zowel een live community event als studio fotografie, worden twee verschillende vormen van representatie tegenover elkaar geplaatst.
Live presentatie
Binnen het live event worden de ontwerpen gedragen door de personen voor wie zij zijn ontworpen. In deze setting komt identiteit naar voren als een performance die zich ontwikkelt in interactie en in beweging. De drager zelf zijn houding, beweging en gedrag speelt een minstens zo bepalende rol als het kledingstuk. Dit ondermijnt de aanname dat identiteit enkel via kleding gecommuniceerd kan worden. Kleding is een component binnen een groter geheel van expressie.
Daarnaast introduceert de sociale context een extra laag van interpretatie. Het publiek leest de ontwerpen niet op zichzelf maar in relatie tot de omgeving, andere mensen en sociale context. Dit maakt de betekenis van de kleding instabiel en moeilijker te sturen dan vooraf gedacht.
Fotografie als representatie
In contrast met het live event biedt de fotografieserie een gecontroleerde omgeving. Licht, compositie, styling, houding en beweging worden ingezet om een specifiek beeld van identiteit neer te zetten.
Tegelijkertijd maakt dit ook duidelijk dat dit beeld een constructie is. Hier ontstaat een spanningsveld: naarmate er meer controle wordt uitgeoefend over het beeld, komt het verder te staan van de gelaagdheid van werkelijke identiteit. De fotografische beelden kunnen wel een inkijk geven in deze identiteit maar functioneren minder als volledige representaties.
Presentatievormen
Neither form of presentation proves capable of fully capturing identity. The live setting is context-dependent and a snapshot in time; the photographic setting is constructed and reductive. This underlines a central insight: identity cannot be separated from the way in which it is presented. Every form of presentation brings its own limitations and distortions. This shifts the role of the designer: from someone who ‘makes’ meaning, to someone who creates conditions in which meaning can emerge but can never be fully controlled.
Volgende pagina is De 7 portretten of ga terug naar Onderzoek.
